Istotą inżynierii finansowej są realizowane kontrakty terminowe forward, futures oraz FRA. Ich cechą jest fakt, że faktycznym przedmiotem obrotu są odpowiednie umowy transakcyjne (brak fizycznych przedmiotów oraz papierów wartościowych). Nazwą zamienną dla kontraktów terminowych jest określenie ich mianem instrumentów pochodnych lub też derywatyw. Istotną cechą jest fakt, że cena za zawarty w umowie produkt jest ustalana już przed samym jej zawarciem.
Kontrakt terminowy forward to umowa zobowiązująca jedną ze stron do dostawy, drugą natomiast do przyjęcia określonego dobra w ustalonym z góry terminie. Ważne jest też, aby w umowie zawarta była informacja o ilości oraz jakości i naturalnie cenie usługi. Nabywca określonego dobra zajmuje w kontrakcie forward tak zwaną długą pozycję (long position), czyli jest innymi słowy do zobowiązany do uregulowania należności określonej mianem ceny dostawy (delivery price) po dostarczeniu przedmiotu samego kontraktu. Strona sprzedająca kontrakt zajmuje natomiast krótką pozycję (short position), a jego zadaniem jest dostarczenie w określonym terminie przedmiotu kontraktu zgodnie z ustaloną w umowie ceną. Niekiedy w kontrakcie forward uczestniczy osoba zwana pośrednikiem (dealerem). Najczęściej zawieranymi transakcjami forward są kontrakty walutowe (FX) o zróżnicowanym okresie wygaśnięcia.
Kontrakt terminowy futures jest umową, w której jedna ze stron jest zobowiązana do zakupu, natomiast druga do sprzedaży określonej ilości przedmiotu transakcji. Termin wykonania, cena lub też dokonanie rozliczenia pieniężnego mającego na celu wyrównanie różnicy cen są ustalone podczas zawarcia samej umowy. Kontrakt futures jest nietypową umową z tego względu, iż na początku zawarcia transakcji obie strony nie są w stanie przewidzieć, kto będzie pełnił rolę wierzyciela, a kto dłużnika. Będzie to wiadome w momencie terminu jej wykonania. Ponadto samo zawarcie umowy nie zobowiązuje do wypełnienia zobowiązania w konkretnym dniu wykonania kontraktu. Inwestor może zamknąć pozycję zawartą w kontrakcie przed terminem jego realizacji i zdecydować się na zawarcie transakcji przeciwstawnej. Ryzyko tego rodzaju umowy jest relacją równoważności (obarczone ryzykiem transakcji są obie strony). Najczęściej zawierane są finansowe kontrakty futures (financial futures), w których to określony jest bazowy instrument finansowy w postaci waluty, indeksu ekonomicznego, czy papieru wartościowego.
Kontrakt terminowy FRA (Forward Rate Agreement) jest umową zawartą między dwoma kontrahentami, którzy ustalają wysokość stopy procentowej. Będzie ona obowiązywała w przyszłości dla określonej kwoty w odpowiedniej walucie ustalonej w momencie zawierania transakcji w z góry ustalonym okresie. Podobnie jak w kontrakcie forward jedna ze stron przyjmuje pozycję długą (long position – FRA buyer), a druga pozycję krótką (short position – FRA seller). Pierwszy z nich otrzymuje przepływ determinowany przez stawkę referencyjną ustaloną w dniu wykonania kontraktu, w zamian za stawkę stałą dla tego kontraktu (otrzymuje ją kontrahent, który zajął w umowie pozycję krótką. Kontrakt terminowy FRA zawiera datę:
- zawarcia umowy (transaction date),
- ustalenia stawki referencyjnej (fixing date),
- rozpoczęcia okresu odsetkowego obowiązywania stawki referencyjnej (start date) oraz datę zakończenia tego okresu (end date).
W momencie wykonania kontraktu (dacie spot od dnia ustalenia stawki) dochodzi do transferu różnicy stóp procentowych w odpowiednim kierunku.
Publikacje odwiedzili użytkownicy wpisując frazy:
- kontrakty terminowe
- kontrakt terminowy
- kontrakty futures zawierane sa na
- kontrakty terminowe na rynku finansowym
- kontrakty forward
- operacje terminowe na rynku finansowym